Kıstırılmış Yüzü Sokağın…

kıstırılmış yüzü sokağın bırakıyorum mor bir kan akıyor
kanalizasyonlara ve o kocaman kara kapakların kükreyen
ağızlarından yükselen buğu daraltıyor bazı geniş evleri
ve bu yüzden birbirine sokuluyor insanlar ama bundan
değil kollarımızdaki bu sarmalayış: senin kaslarının ve
damarlarımın benim gergin ve tıpkı bir trambolin gibi
bu sıcak ezgiyi avutuşudur.

çünkü seninle başlar bütün sözcükleri yaşama biçim veren
tümcelerin ve sensin güçlü vanalar trafolar siperlere yığılmış
yaralı askerlerin parçalanmış peksimet paketleri ve çünkü
sensin safran sızan gülüşüne gövdesiyle tarh gözlerime
ışıltılı bir geçit kuran.

benimse hiçbir şeyim yok sakallarımdan ellerimden artık
yabancı yürüyüşümün keskinliğinden ve birkaç kuru sözcükten
başka-senin yanında.

yoksul bir yıkıntıyım gececil göğün parçalanmış bağrında.
duyabilecek ah bir sensin bu inildeyişi.

oysa bak dijital bir ayrılık sarkıyor zamandan.