niçin "hayır!" diyorum:

çünkü iktidar'ın samimiyetine tabii ki inanmıyorum.
"memlekete komünizm gelecekse, onu da biz getiririz" diyenler gibi, bunların da, 12 eylül darbecilerine yönelik, o da eğer yaparlarsa, göstermelik bir yargı sürecinin önünü açacaklarını düşünüyorum. bu yolla, bu yalancı memeyle, solun 30 yıllık "sıkıysa 12 eylülcüleri yargılayın" argümanını elinden alacaklarını düşünüyorum. bu projenin tamamlanmasıyla, zaten ergenekon süreciyle ikiye bölünmüş, kafası karışmış solun iki ayrı ve uzlaşamaz kanada bölüneceğini düşünüyorum. iktidar'ın bu düzlenmiş alandan, daha da güçlenmiş olarak genel seçime gideceğini ve çay kaşığıyla verdiğini o vakit kepçeyle alacağını düşünüyorum.

laboratuar koşullarında değerlendirildiğinde iyi sayılabilecek düzenlemeler içeren bu değişiklik, yeni osmanlıcı/dinci ve elbette en ileri düzeyde amerikancı bu yapılanmanın, türkiye'yi korkunç bir ortama sürüklemekte olduğunu düşündürtüyor.

"benim ülkemde, yengi kazananın iyi niyetine inanılmaz" R. Char

Cöntürk'ü, Bezirci'yi ve Ataç'ı niçin okumalıyız?

M. Bülent Kılıç

Daha başlığı okur okumaz, azımsanmayacak bir okuyucu topluluğunun “yahu bu Cöntürk de kimmiş” dediğini duyar gibi oluyorum. İçlerinden bir bölümünün “sakın Jöntürk yerine Cöntürk yazmış olmasın” dediğini de… “Eh, adını duymuştum ama bir şeyini okumadım” diyen bir kesimin çıkacağına da kuşku yok tabii. Ama bu yazının muhataplarından ancak pek azı Cöntürk’ü okumuş, onu biliyor olacaktır. Ukalalık olsun diye mi böyle yazıyorum? Hayır. Türkiye’nin yetiştirdiği en büyük üç eleştirmeden biri olan Hüseyin Cöntürk’ün, iki cilt halinde basılan toplu eserleri, ölümünden bu yana, yani son beş yılda, yaklaşık 500 tane satılabilmiş de ondan…
Devamını okuyun

İyi de, ben niçin sevinemiyorum?

Sevinemiyorum çünkü, kötü olmayı, budala ilan edilmeyi göze alarak söylüyorum ki, "benim ülkemde yengi kazananın iyi niyetine inanılmaz".

Tamam, belki öbür türlü de bu proje Bakanlık'tan bir miktar yardım alabilirdi. Ama bu, asla bu ölçüde bir yardım olmazdı, eğer Vedat Türkali, Başbakan'ın kahvaltı daveti üzerine o ünlü, tartışmalara neden olan, övgü dolu ve sırt sıvazlayan açık mektubu yazmamış olsaydı...

Dürüst olalım, Türkali'nin eseri yerine Aziz Nesin'in bir hikayesi için başvurulmuş olsaydı bu Bakanlık'tan zırnık bile alınamazdı.

Solcu Kenan ile bir meyhanede tanışıp tutulduğu Günsel’in fırtınalı aşkı üzerinden 27 Mayıs 1960 askeri darbesine giden çalkantılı süreci anlatan Vedat Türkali’nin büyük romanı ‘Bir Gün Tek Başına’nın film projesine Kültür Bakanlığı’ndan 450 bin lira destek çıktı. Senaryosunu da Vedat Türkali’nin yazdığı ‘Bir Gün Tek Başına’yı ünlü yazarın oğlu Barış Pirhasan’ın yönetmesi bekleniyor. Atıf Yılmaz Stüdyosu Derneği’nin yapımcılığını üstlendiği filmin çekimlerine önümüzdeki günlerde başlanması planlanıyor.
Devamını okuyun

Yurdakul'a katılıyorum ve siz de okuyun istiyorum.

Kemalizmi ve Kürdizmi bölmeden olmaz... - Yurdakul Er

“Artık yapacak bir şey yok” diyorlar. Kimler mi? Devrimci kardeşlerimizin jargonu içinde söyleyelim: Oligarşinin kemik yalayıcıları! Doğrusu iyi çalıştılar. Türkiye halkının bir ayrılık yaşayabileceğini düşünmeye teşne artık insanlarımız. Hazırlandılar çünkü. Medya bombardımanı niye var ki?

Madem öyle, biz daha yüksek sesle yinelemek zorundayız: Türklerin ve Kürtlerin, “nihai iç savaş” gibi Türkiye’nin rötuşlanmasıyla sonuçlanacak ve sosyalizmi de gelmeyen baharlara erteleyecek ortak deliliğini sol bir çıkışla göğüslemek ve insanlığımızın imhasına engel olabilmek için, Türkçü ve Kürtçü mezbahaları dinci-liberal kasapları eşliğinde tam kapasiteyle çalışmaya başlamadan yerle bir edebilmek, en azından kapılarına bir kilit asabilmek ve etkisizleştirmek için, iki halkı birliğe davet edeceğiz. Daveti yanıtsız bırakabilirler. Israr edeceğiz.

Hadi, daha açık olsun: Zorla birleştireceğiz!

Jakoben geleneğimizden güç alarak, gerekirse zorla birleştireceğiz. Bunun nasıl bir eşitlik ve özgürleşme anlamına geldiğini emekçi halkımıza anlatmak ve onu ikna etmek daha zor olmaz.

“Ayrılmak kaçınılmaz” demeye başladılar.

Ayrılmayacağız!
Devamını okuyun

Bugün, Sivas Katliamı'nın yıldönümü.

2008 Temmuz'unda Sanat Cephesi dergisi, Sivas Katliamı'nın yıldönümü nedeniyle bir soruşturma düzenlemişti. Ben de o soruşturmaya yanıt vermiştim. Zaten bu sitede bulunan o yazıyı bir kez daha öne çıkarıyorum.
 

Aziz Nesin'in yıllar önce bir televizyon programında söyledikleri, solcu aydının uzgörüsünü de kanıtlıyor. İzlemek için tıklayın.

bugün, 22 haziran 2010, sevgili cöntürk'ün ölüm yıldönümüydü. birileri ansın, onu unutmadığını göstersin istemiştim. bu satırları yazdığım gecenin şu saatine kadar denk gelmedim, haberim olmadı.

ataç, ölümünden kısa bir süre önce güncesine şu satırları yazmıştı: "Ölürsem yakında, bir dileğim var kalanlardan.(...) Öldüğümün ertesi günü yazı yazmasınlar benim için. Hani  ' X'i de kaybettik, şöyle yüksekti, böyle değerliydi' diye ağıtlar yok mu? o sözlerin yalan olduğunu hepimiz biliriz. Tiksinirim o ağıtlardan... Benim için yazı yazmasın beni değerli bulanlar. İki yıl beklesinler, iki yıldan sonra unutmazlarsa, beni gene değerli bulurlarsa, ilk üzüntü de geçmiş olur, yazsınlar düşündüklerini, ölçüyü aşmazlar" diyordu.

yıllar yılı cöntürk'ü unutanlar, unutturanlar, gördük, o ölünce, ataç'ın tiksindiği türde yazılar yazdılar. onun değerini daha hayattayken teslim edenler de yazdı tabii. ama sözüm onlara değil, sözüm, olur olmaz konularda döktürüp de cöntürk'e gelince somurtup susanlara. cöntürk'le toplam mesaisi iki buçuk saati aşmayan birinin, hepimizin önüne geçip mezar çukurunun içinden bize onun ne kadar değerli olduğunu anlatan bir söylev çektiğini hiç unutmuyorum. midem bulanmıştı.  böylelerini görünce şimdi bile midem bulanıyor.

o günlerde, cöntürk'ün ardından bir de dostum osman çutsay bir yazı yazmıştı. osman ki, unutulmuş, unutturulmuş cöntürk'e itibarını idae eden, ona saygısını edebiyat dostları dergisinde, hazırladığı özel sayıyla, ifade eden ilk yazardır. osman'ın nicedir bu sitede duran yazısını bir kez daha öne çıkaralım öyleyse.

Sloganı buldum:
"Kapitalizm, hayatileştirir!"

Konu, dün gece (pazar) de sanırım Açık Radyo'da, Pankart programında tartışıldı.

Efes Pilsen One Love festivalinde, maraton yarışmasını kazanan katılımcılara “Hayati” denilen birer “köle” verilecek. Köleler “sahibi” için tuvalet sırasına girecek, omzuna çıkaracak.

Efes Pilsen One Love adındaki müzik festivalinde skandal bir uygulamaya imza atılmaya hazırlanılıyor. Festivalde katılımcılara sürpriz olarak birer “köle” verilecek.
                                                                      haber.sol.org.tr Devamını okuyun

Aşağıdaki notu, geçen yıl, 27 Mayıs'ın yıldönümünde düşmüşüm. Benim görüşlerimde değişen bir şey yok. Fakat gerici cephe saldırılarını bu yıl daha da şiddetlendirmiş durumda.

"27 Mayıs" tarihiyle birlikte, "27 Mayıs Darbesi" de bir kez daha tartışmaya açıldı. Hatta süreç, bir takım demokrasi akrobasileriyle taçlandırıldı bile. Evet, 27 Mayıs bir darbedir. Ama bu darbenin de, sonuçları değerlendirildiğinde, bu ülkedeki en parlak ve aydınlık dönemlerden birinin önünü açtığı açıktır. 27 Mayısçıların bile böylesi bir aydınlık evresini öngöremedikleri bariz. Özellikle 1965 yılıyla birlikte silahların ve çivili sopaların bir takım gizli çekmecelerden çıkarılıp tedavüle sokulmasının nedeni de budur zaten.
Benim 27 Mayıs kavrayışımı neredeyse bütünüyle yansıtan bu yazı, geçen yıl  kaleme alınmıştı. Ancak, öyle gözüküyor ki, hala çok ciddi biçimde geçerliğini koruyor.












 

27 Mayıs yalanları- Aydemir Güler

1960 darbesine devrimci ve ilerici bir eylem olarak yaklaşanların sayısı her yeni on yılda biraz daha azaldı. Ufukta bir 27 Mayıs rönesansı işareti de yok.
Kendi başına düşünüldüğünde bu değişimde bir sorun bulamayız. Bir askeri darbenin, üstelik NATO üyesi bir ordunun yaptığı ve hele başı sonu kapitalist düzene çare üretmekle sınırlı bir operasyonun, abartılı pozitif hatıralarla anılmasının son bulmasından hiç olmazsa bilim adına mutlu olunabilir.

Ancak hayat kendi başına var olan kompartımanlardan ibaret değildir. Bir zamanların resmi bayramı 27 Mayıs'ın, en azından yerine ne konduğuna bakmadan işin içinden çıkılacağını sanmak aymazlık olur.Devamını okuyun



27 Mayıs’ta neler oldu?

1950’lerin sonunda Demokrat Parti iktidarı muhalefete karşı tutumunu sertleştirerek baskıcı tedbirlerini ve saldırgan politikalarını arttırdı. 1958’de DP kendi cephesini sağlamlaştırmak üzere bir Vatan Cephesi kurdu ve Cephe’ye üye olanların adları her gün radyodan yayınlanmaya başlandı. 27 Nisan 1960’da DP milletvekillerinin vermiş olduğu öneri doğrultusunda temel işlevi muhalefet ve basın hakkında soruşturma yapmak olan bir Tahkikat Komisyonu kuruldu ve gazete kapatmak da dahil geniş yetkilerle donatıldı. Bu dönemde pek çok gazete ve dergi kapatıldı, gazeteci tutuklandı.Devamını okuyun
 

istiyorum ki, türkiye'de edebi eleştirinin üç büyük emektarı, üç büyük çığır açıcısı, ataç, cöntürk ve bezirci, bari ölümlerinden sonra okunsunlar. bari ölümlerinden sonra anlaşılsınlar.

üçünün de eleştirilebilecek yığınla yaklaşımı var. üçünün de hataları, eksikleri var. ama üçü de hatalarıyla güzeller, onlara rağmen ve onlarla birlikte güzeller.

"aşkın mezhebinde ne zaman vefa görülmüş
ben sizin elinizi öperim, siz ötekinin ayağını..."

diyen acılı şair haksız çıkmanın mutluluğunu ne zaman yaşayacak?

"Hatıralar mananın manasıdır" diyor ataç, günlerin getirdiği'nde. zaten bir anlamı, bir değeri olan şeylerin, hatıramızda anlamsal olarak derinleştiğini, demlendiğini, mayalandığını söylemek istiyor. birini okuyan birinin artık onunla bir hatırası da vardır. benim de hatıralarım var ataç'la. cöntürk'ten kalan birkaç kitabın arasında bulduğum son dönem günlüklerini okuduğumda, usul usul ölüme yaklaştığını sezdiğim bu değerli insanın, hasta yatağında bile gürleyen düşünme, yazma ateşi benim de gözlerimi yaşartmıştı çünkü.

bezirci'nin cöntürk için "cöntürk'e, özlemle" diye imzaladığı kitabından ataç'ı okudum. acı ve haz, saygı ve sorumluluk ve daha nice duygu sarsıyor ruhumu.

dostlarımız, ahbaplarımız, akrabalarımız bile anlamayacaklar bu duyguların ne anlama geldiğini. biliyorum.
 

Sımoğlu Süleyman Kıssası, şimdiye kadar en uzun zamanda tamamladığım şiir oldu. biteli de neredeyse iki yıl geçti. bu ay, babamın ölüm yıldönümü olması nedeniyle, şiir artık gün yüzüne çıksın istedim. böylelikle, yıllardan sonra yeniden resmi olarak şiire dönmüş oluyorum, sanırım.

yazmak isteyen insan için en büyük çilenin yazma macerasından çok, nerede yayınlarım kaygısından kaynaklandığı tuhaf bir dönemi yaşıyoruz. tabii, piyasanın çerisi olmaya dünden teşne fıçılar için böyle bir sorun yok. onlar her yerde olabilirler; vesikalıkları bir yerlerde dalgalansın da...

neyse...

şiir, uzun. 15 bölüm. ben buraya sadece iki bölümü aldım. fazlasını almak saygısızlık ve kadir bilmezlik olurdu. bu nedenle, ilginizi çekerse,  Sanat Cephesi dergisinin Nisan sayısına bakmanız gerekecek.

Terikler, Çandar.

Ahmet Türk’te doğduğu toprakların görmüş geçirmişliğinden gelen bir ‘ruh asaleti’ olduğu için kendisine yapılan saldırı sonucunda karşılaştığı büyük dayanışma duygularına karşılık ‘bir musibetten bir hayır doğar’ mealinde bir ‘yüce gönüllü değerlendirme’ yaptı.

Ahmet Türk kendisine yapılan saldırının anlamını ve sonuçlarını gayet iyi kestirecek tecrübeye de, kavrayışa da sahip; temsil ettiği yüzbinlerce insanın nabzını da kuvvetle hissedebiliyor. Eğer saldırının hedefi olduğu halde ‘yatıştırıcı’ rol oynamasa, olayın kolaylıkla bir ‘Kürt-Türk kan davası’na dönüşebileceğini, önü alınamayacak bir şiddet olayları sürecinin başlayabileceğini seziyordu.Devamını oku

 

Haber çok kötü tabii. Cezaevinden kaçan bir sabıkalı, bir güzellik merkezine dalıyor, aralarında, daha önce bir yarışmada yılın güzeli seçilen genç kız da dahil olmak üzere beş kadına tecavüz ediyor.

Her gün gazetelerin üçüncü sayfalarında okuduğumuz onlarca haberden biri bu, ama bu haberi diğerlerinden önemli kılan, tecavüze uğrayanlar arasında bir de güzellik kraliçesinin bulunması. Tecavüzcünün tıkılı kaldığı cezaevinde hayallerini süsleyen kadın özlemini gidermek için seçtiği mekanla, kurbanlarının toplumsal statülerini gözönüne aldığımızda, bunun bir haber değeri taşıdığı ortada. Bana kalırsa, en alçak insanlık eylemi olan tecavüzün, kurbanların kimlikleri korunmak koşuluyla, saldırganı teşhire yönelik anlamda haber yapılması elbette gereklidir. Böylelikle toplumsal bir tepkinin oluşmasına katkıda bulunulabilir belki. Ama bu tür haberleri kanıksatma tehlikesi de var elbette, atlamış olmayayım. Devamını oku

 

fizanexpresi www.fizanexpresi.com fizan expresi